Spis treści
Data publikacji: 2 sierpnia 2025, ostatnia aktualizacja: 2 sierpnia 2025.
Na stoku wywalczyła Kryształową Kulę i złote medale igrzysk olimpijskich oraz mistrzostw świata. Po zakończeniu sportowej kariery zderzyła się z rzeczywistością, ale wstała z kolan i dziś szeroki uśmiech nie schodzi jej z twarzy.
Kto miał okazję oglądać Michaelę Dorfmeister w akcji, ten pamięta to połączenie precyzji w doborze toru jazdy z niebywałą determinacją w ataku na bramki. W zjazdach imponowała równowagą między ryzykiem a kontrolą, a w supergigancie zdawała się wykorzystywać wszystkie niuanse techniczne, by minimalizować straty czasowe na zakrętach. Świetnie radziła sobie również w gigancie, co czyniło z niej niezwykle wszechstronną alpejkę.
Dziewczyna z Wiednia
Michaela Dorfmeister urodziła się 25 marca 1973 roku w Wiedniu. Stolica Austrii nie słynie z najwyższych gór w kraju, więc gdyby ktoś powiedział wtedy jej rodzicom, że ich córeczka zostanie królową alpejskich tras, pewnie spojrzeliby na niego z niedowierzaniem.
Kiedy Michaela skończyła cztery lata, rodzina Dorfmeisterów przeniosła się do Neusiedl, leżącego w gminie Waidmannsfeld. To właśnie tam zaczęła szusować. W wieku 14 lat rozpoczęła naukę w Skihandelsschule w Schladming, znanej ze szlifowania młodych talentów. Odkryła, że pasja do nart może być nie tylko sposobem na miłe spędzanie czasu, ale też na życie.
– Co weekend gdzieś odbywały się zawody, a rodzice zawsze byli obok – wspomina w rozmowie z „Der Standard”. – W poniedziałek rano odwozili mnie do szkoły – najpierw w Lilienfeld, później w Schladming – a w piątek znów mnie odbierali. Żeby opłacić te placówki, musieli najpierw znaleźć na to pieniądze. Mama wróciła do pracy, tata brał dodatkowe zmiany i pracował po godzinach, żeby w soboty mógł jechać ze mną na zawody. Przez dziesięć lat moi rodzice nie mieli urlopu. A mimo to nie brakowało takich, którzy ich wyśmiewali – bo wielu sądziło, że i tak mi się nie uda.
Już w 1990 roku Michi, jak ją nazywają, zgarnęła tytuły młodzieżowej mistrzyni Austrii w zjeździe i slalomie. Niedługo później po raz pierwszy wystartowała w mistrzostwach Austrii seniorek i… niespodziewanie wygrała supergigant, zostawiając w tyle bardziej doświadczone zawodniczki.
Wkrótce pojawiła się również na arenie międzynarodowej. Podczas mistrzostw świata juniorów w Zinal zajęła siódme miejsce w zjeździe. W Pucharze Świata zadebiutowała 21 grudnia 1991 roku w Serre Chevalier, gdzie w zjeździe otarła się o czołową dwudziestkę i zdobyła swoje pierwsze pucharowe punkty.
Jednak dalsza część sezonu 1991/1992 i dwa kolejne lata nie przyniosły fajerwerków.
Srebro olimpijskie w Nagano
Przełom nastąpił 16 grudnia 1995 roku w St. Anton. To właśnie tam Dorfmeister pewnie zwyciężyła w zjeździe. Zaledwie kilka dni później w Veysonnaz dorzuciła trzecie miejsce w supergigancie i było już jasne, że sezon 1995/1996 stanie się skokiem jakościowym w jej karierze. Ostatecznie zakończyła go na dziewiątym miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata i szóstym w klasyfikacji supergiganta.
Na MŚ 1996 w Sierra Nevada zaprezentowała się nieźle, plasując się w czołowej dziesiątce giganta, ale medalu nie zdobyła. Potem przyszły dwa gorsze sezony, w których nie było ani wygranych, ani spektakularnych miejsc w czołówce.
Jednak na Igrzyskach Olimpijskich 1998 w Nagano Michaela dość niespodziewanie zdobyła srebrny medal w supergigancie, przegrywając z Amerykanką Picabo Street o… 0,01 sekundy! Mrugnięcie okiem wydaje się krótkie, lecz w narciarstwie alpejskim to cała wieczność.
– To miało ogromny wpływ na moją karierę – opowiada. – To były moje pierwsze igrzyska, zmagałam się z kontuzją kciuka i byłam outsiderką. Ale powiedziałam sobie, że jeszcze kiedyś osiągnę coś wielkiego. Wtedy przecież też zapisałam się w historii – to była najmniejsza odnotowana różnica czasowa w olimpijskim supergigancie.
Złote medale MŚ i Kryształowa Kula
W 1999 roku na mistrzostwach świata w Vail Dorfmeister dołożyła dwa kolejne krążki – brąz w supergigancie oraz srebro w zjeździe. W rywalizacji o Kryształową Kulę też szło jej świetnie – siedmiokrotnie stawała na podium i pierwszy raz w karierze uplasowała się w czołowej szóstce klasyfikacji generalnej. 6 marca 1999 roku wygrała również swój pierwszy supergigant w Pucharze Świata.
Sezon 1999/2000 przyniósł jeszcze lepsze wyniki. Dziewięć razy na podium, w tym pięć zwycięstw: cztery w gigancie (Serre Chevalier, Val d’Isère, Maribor, Berchtesgaden) i jedno w supergigancie (Santa Caterina). W klasyfikacji generalnej zajęła drugie miejsce, tuż za rodaczką Renate Götschl, a zwyciężyła w klasyfikacji giganta, zdobywając tym samym pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę.
Tymczasem prawdziwie złoty akcent miał miejsce w 2001 roku na mistrzostwach świata w St. Anton, gdzie wreszcie sięgnęła po pierwszy krążek z najcenniejszego kruszcu. Zwyciężyła w zjeździe, pokonując Renate Götschl oraz Szwajcarkę Selinę Heregger.
W kampanii 2001/2002 Michaela dorzuciła do kolekcji Kryształową Kulę za triumf w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Stabilność i równomierne punktowanie pozwoliły jej wreszcie stanąć na szczycie.
Jednak pewien niedosyt pozostawił brak medalu Igrzysk Olimpijskich 2002 w Salt Lake City. Najbliżej podium była w gigancie, gdzie do brązowego krążka Sonji Nef zabrakło jej 0,28 sekundy.
Potem Dorfmeister nie zwolniła tempa i na MŚ 2003 w Sankt Moritz wygrała supergigant, pokonując Amerykankę Kirsten Lee Clark o zaledwie 0,02 sekundy. W Pucharze Świata zgarnęła wtedy także Małą Kryształową Kulę za zjazd.
Dwa złota olimpijskie w Turynie
W Pucharze Świata w sezonie 2004/2005 Austriaczka sześć razy stawała na podium i aż pięć razy wygrywała. Efekt? Kolejna Mała Kryształowa Kula za supergigant. Jednak tamta kampania przyniosła jej również gorsze doświadczenia. Podczas MŚ w Bormio nie ukończyła ani zjazdu, ani supergiganta, ani giganta.
W sezonie 2005/2006 Michaela zgarnęła Kryształowe Kule za obie klasyfikacje szybkościowe, czyli zjazd i supergigant. Zajęła wtedy również trzecie miejsce w „generalce”, stając na podium aż dwanaście razy.
Ale najważniejszy moment w jej karierze wciąż miał nastąpić. Wreszcie, w lutym 2006 roku podczas igrzysk olimpijskich w Turynie, odniosła podwójny triumf. Zdobyła złoto w zjeździe i złoto w supergigancie, zostając pierwszą narciarką w historii, która w trakcie jednych igrzysk wygrała obie konkurencje szybkościowe.
– Stałam na starcie, a kolana trzęsły mi się jak galareta – wraca do nieudanych MŚ w Bormio. – Nie potrafiłam poradzić sobie z tą sytuacją. Psychicznie po prostu tego nie udźwignęłam. Od lata zaczęłam pracę z trenerem mentalnym – po raz pierwszy w życiu. Wcześniej myślałam, że nic nie jest w stanie mnie złamać. Mistrzostwa świata otworzyły mi oczy. Od tamtej pory zrobiłam wszystko, by w Turynie zdobyć złoto. On nauczył mnie myśleć pozytywnie. Zmieniłam sposób patrzenia na świat. W głowie jest taki mały ludzik, który potrafi zablokować wszystko. Ja tego diabła w sobie pokonałam.
Sukces w Italii sprawił, że poczuła się spełniona. Wkrótce po nim powiedziała „dość” i w wieku 33 lat przeszła na sportową emeryturę.
Życie po
Po zakończeniu kariery nie porzuciła sportu. Powtarza w wywiadach, że ten zawsze będzie częścią jej życia. Nadal zdarza jej szusować, choć jedynie w idealnych warunkach i bez presji. Zamieszkała w Purgstall w Mostviertel, gdzie w otoczeniu natury stworzyła sobie prawdziwy raj. Kiedy przychodzi lato, bierze się za bieganie, jazdę na rowerze i trekking. Oprócz tego pojawia się w mediach jako felietonistka, prowadzi wykłady i warsztaty motywacyjne, a także organizuje firmowe eventy. Przez pewien czas była też w prezydium klubu piłkarskiego Rapid Wiedeń. Do dziś kibicuje Zielono-Białym, przeżywając ich wzloty i upadki.
Życie prywatne przyniosło jej wiele emocji, nie tylko tych pozytywnych. Głośne było rozstanie z wieloletnim partnerem i ojcem jej córki, który przegrał w kasynach mnóstwo pieniędzy i był oskarżony o malwersacje. Jednak kiedy rozwiały się burzowe chmury, w jej życiu pojawił się nowy mężczyzna – Thomas Lerch, hotelarz z Wiednia.
Michaela Dorfmeister ma na swoim koncie niemal wszystko: Kryształową Kulę, medale mistrzostw świata i trzy krążki olimpijskie, z których dwa są złote. Patrząc na nią dzisiaj – uśmiechniętą, zadowoloną z życia „kobietę od wszystkiego” – trudno nie doceniać tego, jak płynnie potrafiła przekuć sportową ambicję w energię do działania na innych polach. To najlepszy przykład, że można być bohaterem zarówno na stoku, jaki i w życiu.
Foto: gettyimages.com
Zaczynałem w nieistniejących już e-zinach "Sportcenter" i "AM Sport". Współtworzyłem też serwis "Asy Speedwaya" i współpracowałem z portalem Sport24.pl, a w 2009 roku dołączyłem do zespołu "WP SportoweFakty".
W 2013 roku nakładem wydawnictwa Sine Qua Non ukazała się moja pierwsza książka: "Carles Puyol. Kapitan o sercu w kolorze blaugrana", a trzy lata później wydałem drugą - "Ronaldo – fenomen z Brazylii". Specjalizuję się w historii sportu i piszę o największych gwiazdach różnych dyscyplin.
W latach 2020–2021 organizowałem quiz "Sportowy Kozak", recenzuję też sportowe książki i gry wideo.
Od 2019 roku jestem związany z branżą zakładów bukmacherskich, aktualnie jako Head of Content serwisu najlepsibukmacherzy.pl.
- Jana Novotná. Najpiękniejsze triumfy rodzą się z bólu - 15 listopada 2025
- Peter Prevc. Sportowiec, dla którego sukces to coś więcej niż medale - 10 listopada 2025
- Erik Gundersen. Mistrz, który nigdy się nie poddał - 8 listopada 2025
