Data publikacji: 22 kwietnia 2026, ostatnia aktualizacja: 30 kwietnia 2026.

Serena Williams to jedna z najbardziej dominujących postaci w historii sportu – liderka rankingu WTA, zdobywczyni rekordowych 23 tytułów wielkoszlemowych w erze open i tenisistka, która przez ponad dwie dekady redefiniowała granice kobiecego tenisa.

Serena Williams – początki w Compton i wpływ ojca

Serena Jameka Williams przyszła na świat 26 września 1981 roku w Saginaw w stanie Michigan, jako najmłodsza z pięciu córek Oracene Price i Richarda Williamsa. Niedługo później rodzina przeniosła się do Compton – miasta w hrabstwie Los Angeles, które w latach 80. minionego stulecia uchodziło za jedno z najtrudniejszych w całych Stanach Zjednoczonych, naznaczonego ubóstwem i przestępczością.

To właśnie tam zaczęła się historia jednej z największych dominatorek w dziejach sportu. Nie na eleganckich kortach klubowych, lecz na popękanym asfalcie, wśród odgłosów ulicy, gdzie – jak sama wielokrotnie wspominała – treningi odbywały się na publicznych boiskach, często w warunkach dalekich od ideału.

Za wszystkim stał jej ojciec. Richard Williams nie był profesjonalnym trenerem, ale miał plan. Uczył się tenisa z książek i nagrań wideo, a następnie przekazywał zdobytą wiedzę swoim córkom z nadzieją, że osiągną absolutny szczyt i zarobią wielkie pieniądze.

– Do Compton zaprowadziło mnie przekonanie, że najwięksi mistrzowie wywodzą się z najtrudniejszych środowisk – tłumaczy w swojej autobiografii pt. „Black and White: The Way I See It”. – Analizowałem sukcesy sportowe takich postaci jak Muhammad Ali oraz myślicieli pokroju Malcolma X. Zwracałem uwagę na to, skąd się wywodzili.

Jego metoda była prosta, ale bezwzględna – ciężka praca i odporność psychiczna. Serena i jej starsza siostra Venus zaczęły odbijać piłkę już jako kilkuletnie dziewczynki, a ojciec szybko podporządkował temu całe życie rodziny. Zdarzało się, że trening przerywały strzały, a siostry kładły się na korcie, by przeczekać niebezpieczeństwo, po czym wracały do gry.

W takich warunkach rodził się charakter. Serena dorastała w świecie, który nie dawał taryfy ulgowej, ale jednocześnie uczył walki. Tenis nie był dla niej dodatkiem – był drogą ucieczki i przepustką do lepszego życia.

Serena i Venus Williams – siostry, które zdominowały tenis

W przypadku Sereny Williams nie da się opowiedzieć historii bez drugiej bohaterki. Venus Williams jest dla niej nie tylko starszą siostrą, ale też pierwszym punktem odniesienia, rywalką i jednocześnie najbliższą sojuszniczką. Dzieli je zaledwie kilkanaście miesięcy i od najmłodszych lat funkcjonowały jak jeden organizm – trenowały razem, wygrywały razem i razem miały podbić świat tenisa.

Ich ojciec od początku budował projekt dla dwóch zawodniczek. Nie było mowy o przypadku – Richard Williams jeszcze przed narodzinami córek postanowił, że zostaną mistrzyniami, a później konsekwentnie realizował ten plan.

Siostry różniły się charakterami. Venus była spokojniejsza i bardziej zdystansowana, a Serena impulsywna, emocjonalna i głodna rywalizacji. Na korcie jednak tworzyły duet niemal idealny. Wspólnie wygrywały turnieje deblowe (czternaście tytułów wielkoszlemowych i trzy złote medale olimpijskie!), a ich pojedynki w singlu przechodziły do historii – jak finał w Key Biscayne w 1999 roku, pierwszy od ponad stu lat finał dużego turnieju z udziałem dwóch sióstr.

– Szczerze mówiąc, nigdy nie uważałam się za dobrą tenisistkę. Trzeba zrozumieć, że dorastałam u boku Venus Williams. Nie byłam w stanie jej pokonać, chyba że… trochę oszukiwałam – mówi młodsza z sióstr w dokumencie pt. „In the Arena: Serena Williams”. – Nienawidziłam grać przeciwko Venus. To była męczarnia. W końcu jednak pozwoliłam sobie być wielka… być Sereną. Kiedy zaczynasz wygrywać, to uzależnia. Za każdym razem, gdy mi się to udawało, chciałam jeszcze więcej – dodaje.

Relacja między nimi była skomplikowana, ale wyjątkowa. Z jednej strony bezwzględna rywalizacja – żadna nie chciała przegrać. Z drugiej – absolutne zaufanie i lojalność, budowane od dzieciństwa w Compton, gdzie miały tylko siebie i pozostałych członków rodziny. To właśnie ten fundament sprawił, że obie nie tylko dotarły na szczyt, ale też utrzymały się na nim przez lata.

W świecie zawodowego sportu, gdzie indywidualizm jest normą, Serena i Venus stworzyły coś bardzo trudnego do powtórzenia.

Początek kariery Sereny Williams i przełomowy US Open 1999

Serena Williams bardzo szybko przestała być „tą młodszą siostrą Venus”. Już w 1999 roku, w swoim zaledwie drugim pełnym sezonie w zawodowym tourze, dokonała czegoś, czego niewielu się po niej spodziewało – wygrała US Open. W drodze do finału pokonała plejadę uznanych rywalek, a w decydującym meczu ograła liderkę rankingu – Martinę Hingis. Miała wtedy tylko 17 lat.

Ale to zwycięstwo nie było przypadkiem. Serena już wcześniej sygnalizowała swój potencjał, wygrywając turnieje WTA i pokonując np. Steffi Graf. Jednak dopiero triumf w Nowym Jorku sprawił, że świat tenisa zrozumiał jedno – pojawiła się zawodniczka, która może zdominować tę dyscyplinę na lata.

– Kiedy zaczynał się turniej, powiedziałam sobie, że go wygram – i naprawdę to czułam. To dziwne. Często mam takie przeczucia i po prostu wiedziałam, że wygram ten turniej. Wcale mnie to nie zaskoczyło – przyznaje Serena na łamach „Tennis World USA”. – Byłam szczęśliwa i podekscytowana, ale gdzieś w środku miałam pewność, że zdobędę ten tytuł. Wszystkie zawodniczki, z którymi grałam, już wcześniej w zasadzie pokonywałam.

Rok 1999 zakończyła jako czwarta rakieta świata, co było wynikiem wręcz niewiarygodnym jak na zawodniczkę z tak krótkim stażem. Jej styl gry wyróżniał się na tle rywalek – potężny serwis, agresywne uderzenia z głębi kortu i fizyczność, jakiej wcześniej w kobiecym tenisie praktycznie nie widziano.

W kolejnych latach Serena nie tylko potwierdziła swoją klasę, ale zaczęła przesuwać granice. Nie była już jedynie częścią rodzinnego projektu Williamsów. Stała się jego najpotężniejszym elementem.

Serena Williams jako numer 1 – dominacja, rekordy i Serena Slam

Na początku XXI wieku Serena Williams przestała być tylko prospektem. Zaczęto ją postrzegać jako dominatorkę. W latach 2002-2003 dokonała czegoś niesamowitego – wygrała cztery turnieje wielkoszlemowe z rzędu, pokonując w finałach… własną siostrę Venus. Ten okres przeszedł do historii jako tzw. „Serena Slam”.

To był moment, w którym tenis kobiecy musiał się do niej dostosować. Nie odwrotnie.

Serena grała inaczej niż wszystkie zawodniczki w tourze. Jej tenis był brutalnie skuteczny – oparty na sile, fizyczności i bezkompromisowej agresji. Rywalki często wiedziały, co zaraz nastąpi, ale i tak nie były w stanie tego zatrzymać.

8 lipca 2002 roku została liderką rankingu WTA po raz pierwszy w karierze. I nie był to epizod. Łącznie spędziła na szczycie aż 319 tygodni, co jest trzecim wynikiem w historii tenisa. Dłużej panowały tylko Steffi Graf i Martina Navrátilová. Pięć razy kończyła rok jako numer jeden, potwierdzając swoją supremację nie tylko w pojedynczych turniejach, ale w całych sezonach.

Co jednak najbardziej imponujące, Serena nie była królową jednego momentu. Ona wracała. Po kontuzjach, spadkach formy czy przerwie macierzyńskiej.

W 2012 roku rozpoczęła kolejny okres dominacji, wygrywając osiem z trzynastu turniejów wielkoszlemowych. W 2017 roku, pokonując swoją siostrę Venus w finale Australian Open, sięgnęła po swój 23. tytuł wielkoszlemowy, ustanawiając rekord ery open.

– To niesamowita osoba, bez niej nie byłabym w tym miejscu, z 23 tytułami na kocie – powiedziała, odbierając trofeum w Melbourne. – Nie miałabym niczego, gdyby nie ona. To dzięki niej w ogóle istnieją siostry Williams, więc dziękuję za to, że zainspirowałaś mnie, by być najlepszą wersją siebie.

To już nie była tylko najlepsza tenisistka swoich czasów. To była zawodniczka, która pisała historię tej dyscypliny na nowo.

Największe rywalki Sereny Williams – od Venus po Szarapową

Wielkość Sereny Williams najlepiej mierzy się nie liczbą trofeów, ale tym, z kim musiała o nie walczyć. Jej kariera to nie tylko dominacja, lecz także ciągłe udowadnianie, że nawet największe rywalki nie są w stanie jej zatrzymać na dłużej.

Najbardziej symboliczna była oczywiście rywalizacja z własną siostrą. Mecze Sereny z Venus nie przypominały klasycznych pojedynków – były czymś więcej niż sportem. Dwie zawodniczki wychowane razem, trenowane przez wspólnego ojca i znające swoje słabości lepiej niż ktokolwiek inny. Finały wielkoszlemowe między nimi stały się osobną kartą historii tenisa. Serena częściej wychodziła z tych starć zwycięsko (19-12), ale każda taka konfrontacja miała w sobie coś niewygodnego – bo wygrana oznaczała porażkę najbliższej osoby.

Zupełnie inny charakter miała jej relacja z Marią Szarapową. Tam nie było sentymentów. Rosjanka wkroczyła do świata tenisa z impetem, pokonując Serenę w finale Wimbledonu 2004, ale szybko okazało się, że był to raczej początek jednostronnej historii niż zapowiedź wielkiej, wyrównanej rywalizacji. Williams wygrała z Szarapową aż 20 z 22 spotkań, budując psychologiczną przewagę, której Rosjanka nigdy nie była w stanie przełamać.

Serena mierzyła się z kolejnymi pokoleniami zawodniczek – od Lindsay Davenport i Jennifer Capriati, przez Martinę Hingis, Justine Henin, Kim Clijsters, Marię Szarapową i Wiktorię Azarenkę, aż po Naomi Osakę. I właśnie ten ostatni pojedynek stał się jednym z najbardziej pamiętnych w jej karierze, choć nie ze względów sportowych.

Finał US Open 2018 przeszedł do historii jako jeden z najbardziej kontrowersyjnych meczów w dziejach tenisa. Williams starła się wtedy z sędzią Carlosem Ramosem, który ukarał ją trzema ostrzeżeniami – za coaching, zniszczenie rakiety i słowne ataki. W efekcie Amerykanka straciła gema, po czym nazwała arbitra „kłamcą” i „złodziejem”, domagając się przeprosin.

W trakcie kłótni padły też słowa, które odbiły się szerokim echem poza światem sportu. Williams zasugerowała, że jest traktowana inaczej niż mężczyźni, pytając: „Bo jestem kobietą?”.

Mecz wygrała Naomi Osaka, zdobywając swój pierwszy tytuł wielkoszlemowy, ale tamte sceny na długo przyćmiły wynik.

To był moment, który pokazał dwie twarze Sereny Williams. Z jednej strony – nieustępliwą wojowniczkę, która nie godzi się na niesprawiedliwość. Z drugiej – zawodniczkę, której emocje potrafią wymknąć się spod kontroli.

I być może właśnie dlatego jej rywalizacje były tak fascynujące. Bo nigdy nie chodziło tylko o tenis.

Kryzysy, powroty i koniec kariery Sereny Williams

Kariera Sereny Williams nie była prostą historią nieprzerwanej dominacji. To raczej opowieść o ciągłym wracaniu – często z miejsc, z których inni już nie wracają.

Na początku drugiej dekady XXI wieku jej ciało powiedziało „dość”. Serena zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi, w tym z zatorowością płucną, która mogła zakończyć nie tylko jej karierę, ale i życie. Przez długi czas była poza kortem, a gdy wróciła, wielu ekspertów zastanawiało się, czy jeszcze kiedykolwiek zobaczymy ją na szczycie.

Zobaczyliśmy.

W 2012 roku rozpoczęła kolejny okres dominacji, jakby wcześniejsze problemy nigdy nie miały miejsca. Znów zaczęła kolekcjonować tytuły wielkoszlemowe (m.in. pamiętny finał Wimbledonu z Agnieszką Radwańską), znów wróciła na pierwsze miejsce w rankingu.

Zdobywając w Londynie złoty medal olimpijski w grze pojedynczej, skompletowała tzw. Złotego Karierowego Wielkiego Szlema. W ten sposób stała się jedyną zawodniczką w historii, która dokonała tego zarówno w singlu, jak i w deblu.

Jednak prawdziwy test przyszedł później.

W 2017 roku Serena wygrała Australian Open będąc w ciąży – fakt, który dopiero po czasie ujrzał światło dzienne. Kilka miesięcy później urodziła córkę i niemal przypłaciła to życiem. Komplikacje poporodowe sprawiły, że przez pewien czas była przykuta do łóżka. Sama przyznała później, że był to jeden z najtrudniejszych momentów w jej życiu.

A jednak znów wróciła na kort.

Po przerwie macierzyńskiej dotarła do czterech finałów wielkoszlemowych. Wszystkie przegrała. Każdy z nich był próbą zdobycia 24. tytułu, który pozwoliłby jej wyrównać rekord wszech czasów Margaret Smith Court.

I właśnie w tym momencie najlepiej widać, kim jest Serena Williams. Nie tylko mistrzynią, ale zawodniczką, która przez całą karierę zmagała się nie tylko z rywalkami, ale też z własnym ciałem, historią i oczekiwaniami.

W 2022 roku ogłosiła, że „ewoluuje” poza tenis, celowo unikając słowa „emerytura”.

– I’m evolving away from tennis – powiedziała dokładnie w wywiadzie dla „Vogue”.

Za tą decyzją nie stał brak formy czy motywacji. Stało za nią życie. Serena otwarcie mówiła, że chce skupić się na rodzinie i innych projektach, których wcześniej nie mogła realizować.

Jej ostatnim turniejem był US Open 2022. Przegrała w trzeciej rundzie z Ajlą Tomljanović, ale zeszła z kortu tak, jak grała przez całą karierę – walcząc do końca.

Serena Williams poza kortem – biznes, wpływ i kultura

Serena Williams bardzo szybko przestała być tylko tenisistką. Stała się zjawiskiem.

Jej sukcesy na korcie były fundamentem, ale to, co wydarzyło się później, wykracza daleko poza sport. Serena jest jedną z najlepiej zarabiających sportsmenek w historii, ikoną stylu, twarzą największych marek i kobietą, która świadomie buduje swoją pozycję poza kortem. W świecie, w którym tenisistki często znikają po zakończeniu kariery, ona stworzyła coś znacznie większego – markę.

Za tym wszystkim idzie też kolejna zmiana.

Serena była inna. W rozmowie z „British Vogue” mówi o tym wprost:

– Wyglądałam inaczej. Brzmiałam inaczej… ale mogłam rywalizować z każdym.

Nie pasowała do stereotypowego obrazu tenisistki. Była silniejsza, głośniejsza i bardziej wyrazista. Dla jednych była symbolem nowoczesnego sportu. Dla innych – kimś, kto ten sport psuje.

Serena otwarcie mówiła o nierównościach w sporcie, o roli kobiet, o rasizmie i podwójnych standardach. Nie zawsze robiła to w sposób wygodny dla innych, ale właśnie dlatego była słuchana. Jej obecność zmieniała tenis nie tylko na poziomie gry, ale też kultury.

Nieprzypadkowo dziś mówi się, że to ona – razem z Venus – zwiększyła różnorodność w tej dyscyplinie i przyciągnęła do niej nowe pokolenia zawodniczek.

A kiedy przestała grać, jej wpływ wcale nie zniknął.

Została przedsiębiorczynią, inwestorką i jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet na świecie. O swojej spuściźnie mówiła zresztą w charakterystyczny dla siebie sposób w wywiadzie dla „Glamour”:

– Nigdy nie myślałam o zostawieniu tenisowego dziedzictwa… Chodziło o spełnienie i dawanie czegoś innym.

I być może właśnie dlatego jej historia jest tak wyjątkowa. Bo Serena Williams nie tylko „wygrała” tenis. Ona go zmieniła.

Kontrowersje Sereny Williams – US Open 2018 i inne konflikty

Serena Williams przez całą karierę nie była postacią obojętną. Budziła skrajne emocje – od zachwytu po irytację, od podziwu po otwartą niechęć. I nie zawsze chodziło tylko o tenis.

Jednym z pierwszych momentów, który pokazał, jak wygląda rzeczywistość wokół niej, był turniej w Indian Wells w 2001 roku. Serena i Venus zostały tam wygwizdane przez publiczność, a ich rodzina mówiła o rasistowskich obelgach. Efekt był jednoznaczny – siostry zbojkotowały turniej na ponad dekadę.

To wydarzenie nie było wyjątkiem. Przez całą karierę Serena funkcjonowała w sporcie, który przez lata był zdominowany przez białe elity. Jej wygląd, styl gry, a nawet sposób bycia były nieustannie komentowane i oceniane przez pryzmat rasy i płci.

Najgłośniejsze kontrowersje przyszły jednak później.

Wspomniany już wcześniej finał US Open 2018 z Naomi Osaką był punktem zapalnym. Serena została ukarana przez sędziego za coaching, zniszczenie rakiety i słowne ataki. W odpowiedzi zarzuciła mu niesprawiedliwe traktowanie i brak szacunku. Sprawa szybko wykroczyła poza tenis – zaczęto mówić o podwójnych standardach wobec kobiet i o tym, jak oceniane są emocje u zawodniczek i zawodników. Sama Williams podkreślała, że mężczyźni w podobnych sytuacjach nie są karani tak surowo.

– Kiedy powiedziałam „złodziej”, a on odebrał mi gema, poczułam że to było seksistowskie – wraca do tamtych chwil w rozmowie z NBC Sports. – Nigdy nie ukarał w ten sposób mężczyzny za to, że tak do niego powiedział.

Kilka miesięcy wcześniej wywołała burzę także… strojem. Podczas French Open wystąpiła w czarnym kostiumie przypominającym strój superbohaterki, który – jak tłumaczyła – miał pomóc jej w walce z problemami zdrowotnymi po porodzie. Organizatorzy uznali jednak, że taki ubiór „nie będzie już akceptowany”, co rozpętało globalną dyskusję o kontroli nad ciałem sportsmenek i podwójnych standardach wobec kobiet.

Serena wielokrotnie zabierała głos w sprawach nierówności. Otwarcie mówiła o różnicach płacowych i dyskryminacji, wskazując, że czarne kobiety zarabiają znacząco mniej niż inni.

Z czasem stało się jasne, że jej kariera to coś więcej niż sportowa rywalizacja. To również ciągła konfrontacja z systemem – mediami, kibicami i stereotypami.

I właśnie to sprawia, że Serena Williams dla jednych jest bohaterką, a dla innych postacią trudną do zaakceptowania.

Ale ona nigdy nie próbowała się dopasować.

Dziedzictwo Sereny Williams – czy to najlepsza tenisistka w historii?

Trudno znaleźć w historii sportu postać, która zmieniła swoją dyscyplinę tak bardzo jak Serena Williams. Jej wpływ nie kończy się na liczbach, choć same liczby są przytłaczające.

Dla wielu ekspertów, zawodników i komentatorów Serena jest po prostu największą postacią wszech czasów w świecie tenisa, niezależnie od płci. Sam Roger Federer podkreślał, że to właśnie ona ma wszelkie argumenty do bycia traktowaną jako GOAT. A John McEnroe nazywał ją wręcz „GOAT of GOATs”.

Bo jej dziedzictwo nie sprowadza się tylko do tytułów.

Serena – razem z Venus – otworzyła tenis na świat, który wcześniej nie był do niego dopuszczany. Jako czarnoskóra zawodniczka w sporcie zdominowanym przez białe elity, nie tylko wygrała – zmieniła jego strukturę. Jej sukcesy przyczyniły się do zwiększenia różnorodności w tenisie i sporcie kobiet w ogóle.

Sama mówi o tym bez ogródek na łamach „Time”:

– Jako czarnoskóra tenisistka mogłam rywalizować z każdym.

To zdanie najlepiej oddaje jej historię.

Serena zmieniła też sposób, w jaki gra się w tenisa. Jej styl – oparty na sile, agresji i fizyczności – stał się nowym standardem.

Zawodniczki, które przyszły po niej, były już inne. Silniejsze, bardziej atletyczne i bardziej bezkompromisowe. Grały w tenisa, który wcześniej nie istniał.

Poza kortem jej wpływ był równie ogromny. Inspirowała kolejne pokolenia kobiet, szczególnie tych, które wcześniej nie widziały dla siebie miejsca w sporcie. Pokazała, że można być jednocześnie silną, pewną siebie i niepasującą do schematów – i mimo to wygrywać.

Życie prywatne Sereny Williams – mąż i macierzyństwo

Serena Williams przez lata była jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet na kuli ziemskiej, ale swoje życie prywatne długo trzymała na dystans. W świecie, w którym każdy jej ruch był analizowany, ona sama pilnowała, by najważniejsze rzeczy pozostały poza zasięgiem kamer.

Zmieniło się to dopiero u schyłku jej kariery.

W 2017 roku poślubiła współzałożyciela serwisu Reddit – Alexisa Ohaniana. Jeszcze w tym samym roku na świat przyszła ich córka, Alexis Olympia Ohanian Jr.

Macierzyństwo stało się dla Sereny jednym z najważniejszych doświadczeń w życiu. Nie ukrywała, że zmieniło jej priorytety i sposób patrzenia na świat – również na tenis.

Jej życie poza kortem zaczęło się rozrastać.

Williams zaangażowała się w biznes i inwestycje, budując własne imperium poza sportem. Była jedną z najlepiej zarabiających sportsmenek w historii, a jej działalność objęła modę, technologie czy inicjatywy wspierające kobiety oraz mniejszości.

Jednocześnie coraz częściej zaczęła zabierać głos w sprawach społecznych – od równości płac, przez prawa kobiet, aż po kwestie rasowe. Nie była już tylko ikoną sportu. Stała się jedną z najbardziej wpływowych postaci kultury popularnej.

A jednak w centrum tego wszystkiego pozostała rodzina.

Serena wielokrotnie podkreślała, że to właśnie rola matki jest dla niej najważniejsza. I być może właśnie dlatego jej decyzja o zakończeniu kariery była tak naturalna, potraktowana po prostu jako kolejny etap.

Bo jeśli coś definiowało Serenę Williams przez całe jej dotychczasowe życie, to nie tylko zwycięstwa. To umiejętność wyboru własnej drogi.

Serena Williams – najważniejsze informacje

• Pełne imię i nazwisko: Serena Jameka Williams
• Narodowość: Stany Zjednoczone
• Data urodzenia: 26 września 1981 roku
• Wiek: 44 lata
• Wzrost: 175 cm
• Gra: praworęczna
• Najwyżej w rankingu WTA: 1 (łącznie przez 319 tygodni)
• Wygrane turnieje w singlu: 73
• Wygrane turnieje wielkoszlemowe w singlu: Australian Open 7x (2003, 2005, 2007, 2009, 2010, 2015, 2017), Roland Garros 3x (2002, 2013, 2015), Wimbledon 7x (2002, 2003, 2009, 2010, 2012, 2015, 2016), US Open 6x (1999, 2002, 2008, 2012, 2013, 2014)
• Medale olimpijskie w singlu: złoto (2012)
• Wygrane turnieje w deblu: 23
• Wygrane turnieje wielkoszlemowe w deblu: Australian Open 4x (2001, 2003, 2009, 2010), Roland Garros 2x (1999, 2010), Wimbledon 6x (2000, 2002, 2008, 2009, 2012, 2016), US Open 2x (1999, 2009)
• Medale olimpijskie w deblu: złoto 3x (2000, 2008, 2012)

Serena Williams – najczęściej zadawane pytania

Foto: gettyimages.com

• About
• Latest Posts

Ziemowit Ochapski

O sporcie piszę nieprzerwanie od 2003 roku.

Zaczynałem w nieistniejących już e-zinach "Sportcenter" i "AM Sport". Współtworzyłem też serwis "Asy Speedwaya" i współpracowałem z portalem Sport24.pl, a w 2009 roku dołączyłem do zespołu "WP SportoweFakty".

W 2013 roku nakładem wydawnictwa Sine Qua Non ukazała się moja pierwsza książka: "Carles Puyol. Kapitan o sercu w kolorze blaugrana", a trzy lata później wydałem drugą - "Ronaldo – fenomen z Brazylii". Specjalizuję się w historii sportu i piszę o największych gwiazdach różnych dyscyplin.

W latach 2020–2021 organizowałem quiz "Sportowy Kozak", recenzuję też sportowe książki i gry wideo.

Od 2019 roku jestem związany z branżą zakładów bukmacherskich, aktualnie jako Head of Content serwisu najlepsibukmacherzy.pl.

Latest posts by Ziemowit Ochapski (see all)

• Pelé – król futbolu i jego druga twarz - 28 kwietnia 2026
• Serena Williams – dominatorka i buntowniczka - 22 kwietnia 2026
• Kaká – między wiarą a futbolem - 15 kwietnia 2026